Acımı geçirmenin çözümünü nelerde aradım bilseniz. Gittim danslar ettim partilerde. Kustum durdum sağda solda çok zıplayıp hoplamaktan. İç organlarım falan yer değiştirdi. Değişim geçirdim. Eyeliner akıyor, fıntöden oluyor sana lapa bokumsu bir şey. Iy bir tiksinç. Öğğğ! Sokaklarda yürüdüm mal gibi müzikle. Sanki şey, özgür kız klibi çekiyorum. Sağa sola gülümsüyorum. Filmlerde olsa onlar da gülümseyip hayali şapka çıkarır. Ama burası Türkiye. Bana "Bu ne cins bir sapık lan?" diye bakıyorlar. Halbuki ben ne hayallerle gülümsüyorum lan size! Demiyorum ki birden Hint müziğinde "Jeyhoooğğğ!" diyerek oynayalım. Gülümse işte. Gülümsemek sünnetmiş diyorlar. He bir de Afrika'da kadınların sünnet olması. Ay benim vajinamı kesseler ölürüm lan. O ne öyle? Sünnetinize tüküreyim sizin. Böyle sinnet mi olur? Kes memeni, Amazon misali dağıt ortalığı. Sonra sıkılınca "Meme kanseri oldum pampa yaa!" dersin. Ama benim gibi de yapabilirsin. Gidersin piercing'ci abilere. "Deldirmeye geldim!" dersin. Önce bir bakışmalar... Sonra filtreden geçer mavi ekran sonrası. Ardından çaat çuuut! Bir giriyorlar kulağa. İlk yarım saat kalp acım geçiyor. Toygar Işıklı görse klip teklifi eder. Öyle bir surat ifadesi. Bıket kaç kere parmaklarını şıklatıp "Aa bak kuş! Sehercim bak! Hadi oldu da bitti Maşallah! Nazar da değmez inşallah!" dedi. Adaçayı içip durdum acı uyuşsun diye. Ama tamamdır. Mission completed!
Hemoroid acısı... Hiç çekmedim bilmiyorum ama çok zormuş diye duydum. Götten çocuk doğurmak gibi demişti arkadaşım. Gülmekten midem hoplamıştı, ters dönmüştü. Şerefsizim ben böyle tanım görmedim. Geçmiş ola be kardeşim... Yine de en fenası aşk acısı. Hele ki benimki gibi sokuma götülmüşse lan o güzelim bir hafta. İlk gün döndüm kıçımı "Keyfin bilir." dedim. Akşama ölüyorum. Oturmuş yerlerde ağlıyorum "Kimse sevmeyip gidiyor lan! Gökyüzü bile yağmur yağdırırken en tükürüklüsü gönderiyor, oğlum! Yıldızlar bana parmalayıp sönüyor. Elimi attığım yer kuruyor." diye de hönkürüyorum. İnsanlar tükürüp işedeği yerlerde ağlayan tek kız değilim ama en afillisi bendim. Kimse benim gibi şekil olmadı ağlarken. Kimse çölüme yağmur olmadı. Aksine kaltüs olup battı bana. Kışıma yorgan değil de buzlu ice tea şeftali oldu. Allahsızlar. Orospu çocukları.
İkinci gün üç çocukla ortada kalmış 20 metre dip boyası olan bıyıklı teyzelere dönmüş haldeyim. Bıyığım olduğundan değil. Düzenli olarak alıyorum. E saçlarım da boya değil ama üzüntüden üç gün yıkanmayıp oda arkadaşlarımın zorla beni banyoya soktuğunu bilirim. Çöp tenekesi bile benden daha fresh kokuyordu o an. Su falan tenime değince tıslayıp en köşeye kaçtım. Gollum! Gollum! GOLLUM! Gidip arkadaşlarımın beynini sikiyorum olayları anlatıp. Doktorlar dizisi gibi sezonları 30 kere izlettim onlara hayatımı. Kahrolası hormonlarım. Üçüncü gün de bir ağlıyorum görmeniz lazım dumana vurup. Tweetler desen küçük biberlerden daha acı şekilde. Profilime giren ağlayıp çıkıyor. Gören de yılların şeyi var sanar. Bir edebiyat bir demagoji. Oy sansasyonel! Oy flaş! Oy şok! Oy pert! Oy vefat! Vay amık...
Dördüncü gün. Sarıyorum kızana. Yapma etme. Yapamayacağım sözler falan veriyorum. Hayır, biliyor beni. Ondan tınlamıyor. Geçer diyor kafasına ettiğim. Sonra sinirlenip senin de diyorum. Senin de. Nurhayat suratlı ağlamamla işkence çektiriyorum insanlara. Ne kadar aşklı tweet varsa retweet yapıyorum. E tabi doğal olarak insanlar "Bu kız ne yaşadı ki?" diyor. Sorsanız bir bok yaşamadım ha. Anlatsam merdaneyle kovalarsınız Edirne sokaklarında. Sonra Kıyık'ta alırsınız Kemikçileri. Dövdürürsünüz. Kıçımdan sokmalı serum yaptırırsınız. En kılcal damardan serum vermeli. Öf öf! Fantezilerime bakınız, itinayla.
Beşinci gün. Gezip tozuyorum. Bir kendime geliyorum. Ama bir koku geliyor burnuma. Jenga gibi dağılıyorum. Bum! Seher yine sahalarda. Verin bana oradan L&M! Açın bir tane Müslüm Baba! Getirin şuradan peçete! Muz verin abi. Muz yemek istiyorum ben. İyi geliyor. Heh! Tamam ablacım. Önümde öpüşüp koklaşın, tamam mı? Yakın canımı siz de. Ooo kardeşim? Al çiçek. Üstüne bir de gözlerini kapat kızın. İnşallah o kız sünnet olmuş olur da çakamazsın. Çaktığım tipli. Çakmağımla çakayım sizlere ben, tamam mı? Allah'ın zındıkları. Me'lûn!
Altıncı gün. Cidden artık makyaj yapıp "Aaa şu kızan iyiymiş he. Yakıyor. Rüzgâr gibi esip, gökgürültüsü gibi gürlüyor." diyorum. Sonra bir şiir okuyorum bir yerlerden. Yurdumun ve yatağımın yeri göründü. Yorgan altı acı dolu sahneler geldi. Çekilir misiniz? Acil acı çekmem lazım. Hayır, daha duş altında depresyon sahneleri çekip depresyon hırkamı giyeceğim. Ay çekilsene sarı yelloz! Amca! Bir çekil ya! Gömmeyi unutmuşlar seni. La havle... Ama yolun yarısında anlıyorum ki çok saçma. O kadar ağladım ne oldu? Gözlerin şişti. Çirkinleştin. Ömründen belki de birkaç yıl geçti. Ee? Sonra? Ne diye? Hiç. İşte o an anlıyorsun işin saçmalığını. Hayatın ne kadar kısa olduğunu ve acı çekmenin çok saçma olduğunu. İşte o an bir değişim yaşıyorsun. Aynı şu an bana olduğu gibi. Amaaan koy götüne rahmet eylesin yüce Rabbim.
Şimdi gelelim diğer acı olan Finallerin acısına... İçim yanar içim kanar. Aşk acısı da neymiş diyor insan. Sayfalarca notlar var. Allahın cezası olan eksik notlardan bahsetmiyorum bile. İnsafsız hocalar da derste anlattığını sormuyor. Yok camii çiz. Yok şu kilisenin apsis bölümü neden diksörtgen? Vay efendim sen neden bana serfleri paragraflarca yazmadın? Yazdıysan neden hep aynı. Abi ben serflerin nesini anlatayım? Bir tane John varmış, çok serfmiş hocam. Öyle böyle değil. Serflikten sersefil olmuş hocam. Hocam Allah belamı versin ki, hocam... Of hocam! Of!
Şimdi elimde çikolatam. Yanımda arkadaşlarım. Bu mübarek sabah saatinde namazımı yine kılmadan -ki kılmıyorum- birazdan uykuya dalarım. Acılı tweetlerimle salak sulak rüyalarımı görmeyi hedefleyerek yaklaşık 5 saat sonraki dersimi bekliyorum. Senin gibisi yok dünyada, Sanat Tarihi! Ağzıma sıçıp yine de aşık kaldırabiliyorsun. Adamsın. Saygılar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder